Waarom dan?

 

Ik las vandaag een verdrietig stemmend nieuwsberichtje op Nu.nl.
“Maar liefst 20% van alle kinderen van gescheiden ouders heeft geen contact meer met hun vader.”
Ik wist wel dat het regelmatig gebeurt maar dat het percentage zo hoog lag had ik niet verwacht.

Wat een pijn, verdriet en frustratie gaat er achter zo’n bijna achteloos getal schuil.

Kinderen die bij voorbaat al op een bijna onoverkomelijke achterstand staan doordat ze voor één van de twee meest belangrijke personen in hun leven kennelijk niet belangrijk genoeg zijn.  Of in elk geval denken dat dit zo is.
Vaders die meestal ook ooit met de beste bedoelingen hun kinderen geboren hebben zien worden. En nu moeten leven met de realisatie dat ze iedere dag een stukje verder van hun meest nabije bloedverwant vandaan groeien. Om gék van te worden!
En moeders, die ook begonnen met het idee dat ze juist samen met deze man een kindje wilden. Nu staan ze er uiteindelijk alleen voor en hebben ze te maken met niet alleen hun eigen gemis, maar ook met het verdriet van hun kind om de vader die ze niet hebben.

Je wordt misschien wel ex partners, maar nooit ex-ouder. 

Waarom mist dan één op de vijf kinderen toch hun vader? Het artikel geeft verder geen uitsluitsel over hoe het komt dat de vaders uit beeld zijn. Dat is jammer want deze cijfers hebben zo geen context. Als ik de vele berichten op de forums voor gescheiden ouders en stiefouders als uitgangspunt neem dan zijn de redenen namelijk divers.
Met één grote gemeenschappelijke factor, waarover zo meer.

 

Er zijn natuurlijk altijd een klein aantal vaders die echt niet deugen en nooit aan kinderen hadden moeten beginnen.

De misbruikers en mishandelaars zeg maar. Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat een kind minder schade oploopt zonder de aanwezigheid van zo’n vader dan wanneer hij wel in hun leven is.

In grote en allesbehalve genuanceerde lijnen kun je de oorzaak van afwezige vaders in de volgende categorieën onderbrengen.

Goedbedoeld maar onhandig

Dat zijn de vaders die wel willen maar niet zo goed weten hoe. Emotioneel misschien niet helemaal volgroeid.  Vinden het lastig opeens zelfstandig een band met hun kinderen op te bouwen. Ze voelen zich onhandig en een beetje ongemakkelijk met hun kinderen, en die pikken dat feilloos op. Waar het voorheen vanzelfsprekend was om in elkaars gezelschap te verkeren is het nu een beetje awkward. En met alle vaak heftige  emoties die voortkomen uit een echtscheiding is het vinden van een nieuw evenwicht al snel een dicht bezaaid mijnenveld.  Communicatie tussen de toch al gekwetste en gevoelige partijen loopt makkelijk volledig uit de rails. En met beperkte communicatie talenten of sociale vaardigheden van de vader blijft de trein daar ook zomaar staan. Grote gekwetste gevoelens en verwijten over en weer zetten zich met het verstrijken van de tijd steeds vaster.

Gekwetst, verdrietig en ontredderd

Vaders die kinderen met hun verdriet en negatieve gevoelens over de scheiding belasten. Die blijven zuchten en treuren over de situatie waar ze zich in bevinden. Ze gedragen zich zoals de kinderen zich eigenlijk voelen en ontnemen daarmee de kinderen de mogelijkheid om de steun en begeleiding te ontvangen die ze van hun beide ouders zouden moeten krijgen. Zij hebben hier al helemaal niet om gevraagd en deze extra belasting kan er goed voor zorgen dat ze steeds minder zin hebben om naar hun terneergeslagen vader te gaan.

De andere vrouw

Er zijn ook vaders die vertrokken zijn omdat het gras elders groener bleek. Dat kan, alleen dit wordt zelden enthousiast ontvangen door de verlaten moeders. En door de kinderen. Die houden van hun moeder en zitten op geen enkele manier te wachten op een gekwetste moeder thuis en een nieuwe vrouw bij hun vader. Ze krijgen een situatie opgedrongen en hebben er geen controle over. Ze hebben daarmee de perfecte voedingsbodem voor een levensgroot loyaliteitsconflict. Bovendien voelen ze zich ook gewoon verlaten. En daar hebben ze gelijk in, ze zijn ook verlaten, ook al heeft de vader het daar nog zo moeilijk mee.  En als papa de nieuwe vrouw te snel en te hard gaat pushen dan weten kinderen zich al snel geen raad meer. Een van de “oplossingen” voor hen is dan afstand nemen van de vader. De vader is dan vaak geneigd de moeder daar verantwoordelijk voor te houden, terwijl hij zelf de oorzaak is.

Bitches

Tenslotte is er de meest giftige groep; de gekwetste moeders die “hem wel even een lesje zullen leren”. Hij heeft ze kennelijk iets zo ergs misdaan dat moeders zichzelf wijsmaken dat het oké of zelfs gerechtvaardigd is hem te straffen door de kinderen hun vader te onthouden. Ze zien gemakshalve over het hoofd dat ze ook en vooral hun kinderen ontzettend hard straffen. Vaders zijn in de meeste gevallen totaal kansloos tegen het vernuftige gemanipuleer van deze moeders. De schade voor de kinderen is ook hier weer groot en zeer langdurig.

En wat is dan die gemeenschappelijke factor?

Twee woorden: onvolwassen egoïsme.

Er is geen rechtvaardiging voor het laten ontsporen van de relatie tussen ouders en kinderen. Geen enkele. En hoe de scheiding ook tot stand is gekomen; beide ouders blijven volledig verantwoordelijk voor het welzijn van hun kinderen!

Een onhandige vader moet er voor zorgen dat hij de verantwoordelijkheid voor de communicatie neemt en zich als een betrokken volwassen ouder gedraagt. Ook al is dat lastig en heb je daar misschien hulp bij nodig. Doe je dat niet dan gedraag je je onvolwassen en egoïstisch.

Een verdrietige vader zou moeten zorgen dat hij zich bij elkaar raapt voor de tijd dat de kinderen bij hem zijn. Je kinderen zijn niet jouw luisterend oor, daar heb je familie, vrienden of een therapeut voor. Geen gejammer, geen sneren over hun moeder, zorg dat het fijn voor ze is om bij jou te komen. dat hebben ze juist in deze situatie ontzettend nodig. Leunen op je (jonge) kinderen is onvolwassen en egoïstisch.

Een overspelige vader moet zich realiseren wat de prijs is die iedereen voor zijn beslissing betaald en daar de verantwoordelijkheid voor nemen. Voor alles moet je je heel goed verplaatsen in de gevoelens van de kinderen. En hun moeder. Geef ze alle tijd en ruimte om te wennen aan de nieuwe situatie. Laat je kinderen het tempo en de vorm bepalen waarin ze met je vriendin geconfronteerd willen worden. In geen enkel geval ga je ze voor de keuze stellen. Tenzij je jullie relatie en hun zelfbeeld definitief kapot wilt maken, dan is het een uitstekend idee. Maar voor alles onvolwassen en héél erg egoïstisch.

En tenslotte de loeders van moeders… Tenzij je ex de kinderen misbruikte of mishandelde is er geen enkel excuus om de kinderen bij hun vader weg te houden. Ook niet als hij je enorm belazerd of anderszins teleurgesteld heeft. Hoe hard het ook klinkt; dat is tussen jou en je ex en daar hebben jullie kinderen helemaal niets mee te maken. Echt niet. Je hebt er zelf voor gezorgd dat hij hun vader is, en nu heb je de plicht om daar voor jullie gezamenlijke kinderen het allerbeste van te maken. En dat is een zo goed mogelijk contact met hun vader.  Als je hem wilt straffen dan verzin je iets waar ze niets mee te maken hebben en niet onder lijden. En vergis je niet; uiteindelijk komt het bij je terug. Je beschadigd je kinderen ernstig en vaak voor de rest van hun leven door ze hun eigen vader, ook al is het tijdelijk, te onthouden. Dat is alleen jouw boze belang en allesbehalve het belang van je kinderen. Super onvolwassen en mega egoïstisch. En al vind je dat hij het niet verdient om een goede band met zijn kinderen te hebben; je kinderen verdienen het in elk geval wél.

De moraal van dit lange en iets gechargeerde verhaal is dat beide ouders de volledige en blijvende verantwoordelijkheid hebben voor de relatie van hun thuiswonende kinderen met hun ouders. En dat het onverteerbaar is dat één op de vijf kinderen van gescheiden ouders hun vader moet missen.
Papa’s en mama’s komaan! Grijp jezelf waar nodig bij het nekvel en doe wat het beste is voor jullie prachtige nageslacht!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *